นวัตกรรมการเกษตร
ไบโอรีไฟเนอรี่
แบตเตอรี่ขั้นสูงกับโลจิสติกส์
ระบบอัจฉริยะหุ่นยนต์และอิเล็กทรอนิกส์
เทคโนโลยีการบิน อากาศยานไร้คนขับ
เครื่องมือแพทย์

วันนี้ผมสรุปสั้นๆ มาให้หกหัวข้อกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในเมืองอัจฉริยะ ที่จะเป็นหัวใจผลักดัน และขับเคลื่อนให้ประเทศไทยขึ้นไปยืนอยู่หัวแถวชองทวีปเอเชีย ผมดีใจที่ลูกหลานและน้องๆ รุ่นหลังๆ จะได้ทำงานกับนวัตกรรมใหม่ๆ ที่บ้านเราไม่เคยมีมาก่อน จากอดีตเราเป็นผู้เสพนวัตกรรม แต่ในวันข้างหน้าใกล้ๆ นี้ไม่ใช่แล้ว เพราะไทยจะเป็นผู้ส่งออกนวัตกรรม คือทุกอย่างในหกหัวข้อที่ผมสรุปมาให้นั้น มันจะเริ่มตั้งแต่งานวิจัยและพัฒนา ต่อยอดไปถึงการผลิตที่จะส่งต่อเนื้องานไปในพื้นที่เขตเศรษฐกิจอีสาน เหนือและใต้ เรียกว่าเมืองอัจฉริยะเป็นเสมือนหัวใจที่สูบฉีดเลือด นำนวัตกรรมใหม่ๆ เข้าไปหล่อเลี้ยงหน่วยงานหรือองค์กรต่างๆ ในเขตเศรษฐกิจทั่วประเทศไทย คนไทยจะได้ทำงานกับเทคโนโลยีใหม่ๆ ที่ต้องใช้ทักษะกับความเชี่ยวชาญพิเศษ เราจะได้เห็นโรงงานที่ใช้เทคโนโลยีขั้นสูงในการผลิตมากขึ้นคนไทยมีทักษะในการทำงานสูงขึ้น รายรับสูงขึ้น ความมั่นคงในชีวิตสูงขึ้น

อ่ะ..ทีนี้เราไปเรื่องที่ค้างกันนานแล้ว ทำไมโครงการแลนด์บริดจ์ถึงสร้างความมั่นคงให้เมืองไทยมากกว่าที่เป็นอยู่ และเป็นโครงการที่ส่งผลกระทบต่อมาเลเซียและสิงคโปร์ตรงๆ เพราะโครงการท่าเรือบกที่ชื่อแลนด์บริดจ์กำลังจะแบ่งเค้กรายได้ก้อนโตของทั้งสองประเทศนั้นเข้ามาสู่เมืองไทย ส่วนจะมากหรือน้อย ตอนนี้ยังตอบเป็นตัวเลขชัดๆ ไม่ได้ แต่ผมเชื่อหัวสมองของคนไทยทำได้ และทำได้มากกว่าการจะเป็นท่าเรือบกอย่างเดียว พื้นฐานสารตั้งต้นของแลนด์บริดจ์ที่คนเข้าใจกันคือ ภาพการขนถ่ายสินค้าระหว่างท่าเรือน้ำลึกฝั่งอ่าวไทยกับฝั่งอันดามันที่มีระยะทาง ๙๐ กิโลเมตร ถูกครับ..เข้าใจไม่ผิด

แลนด์บริดจ์ไม่ใช่แค่ท่าเรือบก
แต่เป็นศูนย์กลางการผลิต

ถ้าแลนด์บริดจ์ทำได้แค่เป็นทางผ่านสินค้า ยังไงก็ขาดทุน แล้วอะไรทำให้แลนด์บริดจ์ อยู่ในสายตานักลงทุนได้ละ แลนด์บริดจ์ เป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษไงครับ ผมไม่มีตัวเลขว่ารัฐไทยอุดหนุนทางภาษีในพื้นที่นี้แบบไหน แต่เชื่อว่าต้องเจ๋งจริง พื้นที่ทั้งสองข้างทาง ๙๐ กิโลเมตรจะเป็นทำเลทองของนักลงทุน ไม่ว่าชิ้นส่วนวัสดุจะขนลงเรือมาจากทางฝั่งตะวันตกหรือตะวันออก เมื่อขึ้นฝั่งเพื่อป้อนเข้าโรงงานในแลนด์บริดจ์จะได้อัตราภาษีที่ล่อตาล่อใจ และเมื่อผลิตเสร็จถึงเวลาส่งออกก็จะได้สิทธิทางภาษีที่ดีอีก ที่สำคัญคุณเลือกได้ว่าจะเอาไปลงเรือฝั่งตะวันตก หรือเอาไปขายทางฝั่งโลกตะวันออกก็ยังทำกำไรได้งามๆ เพราะสินค้าไม่ต้องลงไปอ้อมที่สิงคโปร์ให้สิ้นเปลืองน้ำมัน หรือจะส่งขึ้นรถไฟความเร็วสูงสายใต้ของไทย เข้าไปลาว พม่า เขมร มาเลเซีย เวียดนาม และจีนก็ยังได้ ตัวเลือกมันเยอะ ต้นทุนต่ำด้วย

ผมยังมองไม่เห็นจุดบอดของแลนด์บริดจ์เลย และได้ไปอ่านเจอตัวเลขคร่าวๆ นะว่าจะมีตำแหน่งงานที่นี่มากถึง ๑๕๐,๐๐๐ ตำแหน่ง เอาเข้าจริงมันมากกว่านั้นเยอะ เพราะผมเชื่อหัวเอกชนคนไทย ระหว่างท่าเรือน้ำลึกทั้งสองฝั่ง และตลอดความยาวสองเส้นทางแลนด์บริดจ์ จะเกิดที่พักโรงแรม อาคารสัมมนา ศูนย์จัดเลี้ยงอบรม ร้านอาหาร และธุรกิจเกี่ยวข้องตามมาอีกไม่รู้เท่าไร โดยเฉพาะโรงแรมที่พักจะต้องระดับห้าดาวเกิดขึ้นเยอะ เตรียมไว้รองรับแขกผู้มาเยือนธุรกิจในแลนด์บริดจ์ หรือแม้แต่เรื่องการ ท่องเที่ยวที่ไม่มีใครมีความสามารถเท่าคนไทยอีกแล้วบนโลกนี้ ตัวเลขแรงงาน ๑๕๐,๐๐๐ ตำแหน่ง มันก็แค่ตัวเลขเริ่มต้น แต่ถ้านับธุรกิจที่จะตามมาอีก น่าจะเพิ่มอีกเท่าตัว อย่าลืมว่าเขตเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้ก็มีไว้รองรับเมืองอัจฉริยะด้วยเช่นกัน นั่นไม่รวมกับแลนด์บริดจ์

รูปแบบบริษัทในแลนด์บริดจ์จะต่างจากเมืองอัจฉริยะ ทักษะวิชาชีพไม่เหมือนกัน เมืองอัจฉริยะจะสูงกว่า ถ้าผมตายแล้วเกิดใหม่ได้ก็อยากมีเก้าอี้ทำงานในเมืองอัจฉริยะสักตัว ลองถอยหลังไปยืนดูย่านอาเซียนไกลๆ ดูนะ คุณจะมองเห็นภาพเมืองไทยที่โดดเด่นมาก คนมาเลเซียที่เคยยกตนเหนือกว่าคนไทยมาตลอด เพราะมาเลเซียพัฒนาชาติได้ดีกว่าไทย ไวกว่าไทยมาตลอด จนกระทั่งปีที่แล้วคนมาเลย์รู้ตัวแล้วว่า วันนี้ตามเมืองไทยไม่ทัน แม้แต่ระบบโครงสร้างพื้นฐานที่ธนาคารโลกเป็นผู้จัดอันดับ มาเลเซียก็แพ้ไทยติดกันสองปีแล้ว และเมื่อรถไฟความเร็วสูงของไทยเปิดใช้บริการ ไทยจะก้าวขึ้นไปอีกระดับ ความเป็นศูนย์กลางการขนส่งอาเซียนจะชัดเจนขึ้น เงินไหลเข้าไทยมากขึ้น

เมืองไทยต้องน่าอยู่ และอยู่สบาย
เพื่อวันนี้ และ..วันที่ยังมาไม่ถึง

มีอะไรที่ไม่น่าอิจฉาคนไทยปี ๒๐๓๐ บ้าง ก็ได้แต่แอบอิจฉาครับ ทั้งชื่อเสียงของเมืองไทยในวันนี้ที่ติดลมบนแล้ว และยังระบบโครงสร้างพื้นฐาน ระบบการศึกษา ตลอดจนรูปแบบการทำงานที่ทำเอาสิงคโปร์ต้องแอบค้อนเมืองไทย คือขนาดของเมืองไทยใหญ่โตกว่าสิงคโปร์มาก พนันได้เลยว่าถ้าขนาดพื้นที่เท่าๆ กัน สิงคโปร์ตามหลังไทยแน่นอน สิงคโปร์มีขนาดเท่าๆ กับภูเก็ต องคาพยพมันน้อย จะทำอะไรก็ง่าย ในวันนี้ถ้าสิงคโปร์มีพื้นที่เท่ากับไทย สิงคโปร์ก็เหนื่อยเหมือนกัน ฉะนั้นโอกาสที่เราจะแซงได้นั้นไม่ไกล ไทยทำได้แน่นอน หลังโควิดจบใหม่ๆ ผมยังกึ่งๆ อยู่เลยกับมาเลเซีย แต่วันนี้คนมาเลย์เองนั่นละที่ออกมาบอกว่า..วันนี้เราแพ้ไทยแล้ว

ทีนี้ว่ากันเรื่องในตัวเมืองโคราชบ้าง เราเตรียมใส่มอบอะไรให้คนรุ่นหลังๆ เราแค่ไหน คือยังงี้ครับ ถ้าเราสร้างความมั่นคงและส่งมอบให้ลูกหลาน เมื่อลูกหลานมีความมั่นคงในชีวิต มันก็จะมีผลกับเราๆ ที่ได้กลายเป็นผู้สูงวัย ถ้าลูกหลานไม่มีความมั่นคงก็คงไม่มีเวลาดูแลคนรอบข้าง เราจะยอมให้คนที่จะมาดูแลบ้านเมืองของเราต้องลำบากเชียวหรือ วันนี้เราสร้างไว้ให้ลูกหลานดี วันหน้าลูกหลานก็ดูแลคนที่ส่งมอบสิ่งดีๆ กลับคืน คือผมอยากเห็นโคราชโตได้มากกว่านี้ คนไม่ต้องอพยพไปทำงานที่อื่น

หลายอย่างค่อยๆ เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ผมอยากยกตัวอย่างเรื่องการดึงนักท่องเที่ยวเข้าเมืองโคราช เห็นรถไฟเก่าญี่ปุ่นที่ไทยเอามาทำรถไฟท่องเที่ยวไหม ประสบความสำเร็จมาก ทำไมเราถึงไม่เอารถไฟท่องเที่ยว เข้ามาโคราชได้บ้าง หรือใครมีแผนอยู่แล้วผมสนับสนุนเต็มที่ ถ้ายังไม่มีต้องมีหน่วย งานไหนละ เขียนเปเปอร์เข้าไปคุยกับการรถไฟไทย เสนอแผน และรูปแบบการดำเนินการ เมื่อนักท่อง เที่ยวมาโคราชแล้ว เช้าจรดเย็นทำอะไร ตรงไหนบ้าง ในโคราชมีสถานที่ให้นักท่องเที่ยวได้ไปดูไปเห็นเยอะเกินพอ จะขาดก็แต่ตลาดของกินของฝากในโคราชที่เรายังกระจายกันอยู่ ผมยกตัวอย่างตลาดโก้งโค้งที่รวมทุกอย่างไว้ในนั้น สิ่งนี้ละที่โคราชต้องสร้างมันขึ้นมา อย่าปล่อยให้นักท่องเที่ยวหากินเอง ไปเที่ยวเอง ทำให้มันเข้าระบบ เมื่อมันเข้าระบบก็จะมีแบบแผนให้เดินกันตลอดไป ขึ้นชื่อว่ารถไฟท่องเที่ยวเป็นเรื่องสนุก ผมยังอยากไปนั่งรถไฟมือสองที่ไทยเราเอามาทำเป็นรถไฟท่องเที่ยวเลย

โคราชมีรถไฟความเร็วสูงแล้ว
ทำไมรถไฟท่องเที่ยวจะมีบ้างไม่ได้

วันหยุดวันแรงงาน เพื่อนคนจีนถามว่าไปเที่ยวที่ไหน คุยกันสักพักถึงต่างคนต่างเข้าใจว่า วันแรงงานของไทยหยุดวันเดียว ส่วนวันแรงงานของจีน เป็นวันหยุดเทศกาลประจำปีห้าวัน เพื่อนส่งรูปลากกระเป๋าอยู่สถานีรถไฟมาอวด รถไฟตัวนี้ละที่จะมาเปลี่ยนหน้าตาการเดินทางในเมืองไทย ตัวในรูปนี้เป็นของลาว ความเร็วที่ ๑๖๐ ส่วนของไทย ๒๕๐ ของจีน ๓๕๐ กิโลเมตร ต่อชั่วโมง บ้านเพื่อนอยู่ที่กว่างโจวไปหูหนานห่างกัน ๘๒๐ กม. รถไฟวิ่ง ๒.๒๐ ชั่วโมง เร็วถูกใจจริงๆ เฟิงหวงผมตั้งใจจะไปนานแล้ว แต่ว่าตั้งแต่ตาตาย ยายไปอยู่เมืองเลย ผมก็ไปไหนยากขึ้นเพราะห่วงหมา ตั้งใจจะไปรับแรงงานฝั่งลาวมาทำงาน และให้พักที่บ้านด้วย พอได้อาศัยเฝ้าบ้านบ้าง คุยกันเยอะเลยครับวันนี้ ดูรูปรถไฟของจีนกับเมืองเฟิงหวงไปก่อน เพื่อนส่งมาเรียกน้ำย่อย แล้วจะตามไปทวงค่าเบียร์ที่กว่างโจว

นสพ.โคราชคนอีสาน ปีที่ ๔๙ ฉบับที่ ๒๗๖๕ วันที่ ๑๕ เดือนพฤษภาคม - วันที่ ๑๔ เดือนมิถุนายน พ.ศ.๒๕๖๗